Ik probeer elk jaar een nieuwe "One Year Challenge" aan te gaan. Mijn eerste challenge was om na 35 jaar te leren blindtypen en dat ook nog eens op behoorlijke snelheid. Dat is gelukt. Na 1 jaar typte ik met 77 WPM. Dat heeft me zo gemotiveerd dat ik vanaf nu elk jaar iets nieuws wil leren. Mijn vorderingen hou ik bij op deze website en mijn YouTube kanaal. Die houden me scherp en gemotiveerd.

Duncan Laurence wint Eurovisie songfestival 2019

Gefeliciteerd #teamduncan met jullie fantastische zege bij het Eurovisie songfestival 2019!

Ik ben niet zo'n Eurovisie songfestival liefhebber maar echt eromheen kun je niet. En je gaat toch stiekem kijken want een evenement is het wel, inclusief een hoop rare snuiters en politiek. Want zeg eens, wanneer kregen we niet een hoop punten van Israel bijvoorbeeld? En wat het tegenwoordig helemaal mooi maakt is dat er eerst gestemd wordt door de vakjury en daarna door het 'gewone' volk. En dan zie je toch verrassende uitslagen. Ikzelf vond Noorwegen erg goed maar die kreeg van de vakjury weinig punten maar het 'gewone' publiek gaf ze er machtig veel, en verdient. In mijn ogen maakt dat die vakjury een beetje belachelijk.  Maar Italië deed het dan weer goed bij de vakjury en het 'gewone' publiek terwijl ik dat nummer nou echt een van de minderen vond. Maar waarschijnlijk snap ik er helemaal niks van :).

Na 44 jaar weer een titel voor Nederland

Maar naast een welverdiend compliment aan Duncan verdient ook Anouk een grote pluim. Was het niet deze rock bitch, die altijd haar eigen pad kiest, die het aandurfde om naar het songfestival te gaan met haar eigen song. Een prachtig nummer waarmee ze niet won maar wel de weg opende naar anderen om nu eens op een goede manier om te gaan met het songfestival en te komen met kwalitatief goede nummers. We deden het dan ook verrassend goed de laatste jaren met een 2e plaats voor Ilze, giegel en altijd blij voordoend, de Lange en Waylon.

En omdat overal geroepen werd dat Duncan bij de bookmakers torenhoog favoriet was toch maar de TV ingeschakeld en weer eens een heel songfestival uitgekeken. Eerder op de week zag ik bij Pauw dat het nivo erg slecht was en dat het niet anders kon dat Duncan zou winnen. Maar toen ik dat songfestival bekeek was ik daar niet zo zeker van. Zweden was een andere favoriet en alhoewel ik dat begrijp was ik blij dat hij weinig stemmen kreeg van het publiek. Die keken er gelukkig goed doorheen. Veel te gladjes. En waanzinnig om de grijns van zijn gezicht te zien verdwijnen toen hij hoorde dat hij zo weinig punten kreeg. De arrogantie was in een keer verdwenen.

Maar ik heb van anderee nummers toch wel genoten. Noord Macedonië bijvoorbeeld en ook Noorwegen vond ik de nummers die niet mistaan hadden als winnaars. En de protestsong van de Ijslanders mocht er ook zijn maar dat die niet zouden winnen hadden ze zelf ook al ingecalculeerd.

Al met al een mooie opsteker dat Nederland na 44 jaar weer gewonnen heeft. En ondanks dat de klachten over de hoge kosten van dit evenement alweer de kop opsteken, en de minister president zelfs aangaf dat er geen budget voor komt, denk ik dat het een mooi visitekaartje is voor Nederland. Net zoals de Grand Prix Formule 1 dit we deze week mochten binnen harken. Vergeet die kosten eens en kijk eens naar wat het opbrengt.

Ik ga in ieder geval volgend jaar zeker naar het Eurovisie songfestival kijken maar het echte hoogtepunt voor mij wordt de Grand Prix in Zandvoort. Fantastisch dat die na 35 jaar weer terug is in Nederland.